Bobo geniusz

Stasiu Gołąbek mimo blisko siedemdziesiątego krzyżyku na karku był bardziej żywotny od większości nawet o dekadę młodszych od siebie. Ale niestety każdy od czasu do czasu miewa jakieś dolegliwości. Bez względu na wiek. Stasiu zaczynał ostatnimi czasy odczuwać kłucie w prawym boku. Nie znał się na medycynie, ale nie trzeba było lekarza, żeby zestawić kilka informacji i wyciągnąć prawidłowe wnioski.

- W dupie to mam – powiedział do Mumina.

Mumin, osiedlowy bimbrownik, nie był najbliższym przyjacielem Stasia, ale akurat on poruszył temat kłucia w boku, więc Gołąbek przyznał mu się, że jego też kłuje.

- Każdego kłuje – stwierdził Mumin. – Jednego mniej, innego mocniej, tego w dzień, tamtego w nocy, od wina, albo od wódki, od polityki, sportu, wysiłku, ze śmiechu, z żalu albo przez babę. Nie ma znaczenia. Każdego kłuje. Masz rację, że masz to w dupie.

Gołąbek zapakował do siatki trzy butelki najtańszego, niefiltrowanego preparatu i ruszył do kamienicy, w której mieszkał jego najdroższy kompan, Zenon Zgliszcz. Było późne popołudnie, zaczął siąpić jesienny deszczyk, szybko zapadał zmrok. Po kilkunastu minutach dotarł na miejsce. Drzwi do mieszkania były zamknięte, co nie było niczym dziwnym. Odkąd dzielnicowy Mierzejewski zaczął nękać Zenona za jakiś wyimaginowany występek, Zgliszcz musiał być ostrożny. Policjant tylko czekał, żeby zgarnąć ich za bimbrownictwo.

Gołąbek zastukał w drzwi. Po chwili usłyszał skrzypienie podłogi.

- Nie czaj się tak – powiedział Stasiu.

Z drugiej strony dał się słyszeć szczęk zamków i sztabek, ale drzwi się nie otworzyły.

- No co ty? – zdenerwował się Stasiu. – Otwieraj, bo pójdę do Heńka. A mam z czym!

Ponownie usłyszał szczęk i chrobot przekręcanych w zamkach kluczy, potem nastąpiło szarpanie i mocowanie się z drzwiami.

- Już się zdążył upaprać – poirytował się Gołąbek. – Na chwilę nie można go samego zostawić. Normalnie jak dziecko.

Drzwi otworzyły się tak gwałtownie, że zawirowało powietrze.

- No co ty? – Stasiu aż odskoczył. – Mało nie wessało mnie do środka!

Przestąpił próg i wówczas spostrzegł, że to nie Zenon otworzył mu drzwi.

- Bobo? – zdziwił się Gołąbek. – A gdzie ta lebiega?

Bobo bez słowa wskazał za siebie w głąb mieszkania. Stasiu minął mężczyznę i wszedł do kuchni.

- A ty co, pajacu…

Widok jaki ukazał się oczom Gołąbka sprawił, że staruszek zamilkł. Przy kuchennym stole spoczywał Zenon z głową opartą o zgiętą w łokciu rękę, co nie było niczym szczególnie dziwnym nawet o tak wczesnej porze. Czymś, a w zasadzie kimś niecodziennym był jego długowłosy kompan zdradzający symptomy alkoholowego upojenia w stopniu równie zaawansowanym, co gospodarz. Zanim Stasiu zdołał się dokładnie przyjrzeć nieznajomemu, Zenon uniósł głowę znad stołu i z zaciętą twarzą zaczął mrużyć oczy próbując zogniskować wzrok na Gołąbku. Gdy wreszcie poznał przyjaciela, jego twarz się rozjaśniła.

- A to ty pijaku – mruknął.

Na stole, poza opróżnioną do połowy butelką, stała druga pusta, dwie szklanki i napoczęty słoik z kiszoną kapustą.

Stasiu wyjął z szafki literatkę i usiadł z pytającą miną.

- Któż to? – zapytał.

- Kto niby?

- No ten hipis, przecież nie o Bobo pytam. Chyba, że chowasz tu jeszcze jakiegoś zetesempowca.

Zenon przez chwilę wpatrywał się w spoczywającą po drugiej stronie stołu postać.

- A, ta – odparł i czknął. – To Grażyna.

- Grażyna?

- No.

- Jak to Grażyna? Jak to Grażyna? Że kobita? Że Grażyna?

- No Grażyna, kobita. Zwyczajna kobita. Tyle, że elektryczna. Bobo ją przyprowadził.

Stasiu uniósł butelkę samogonu, przyjrzał się zawartości pod światło, powąchał i przechylił niewielki łyczek. Pomlaskał chwilę i pokiwał głową krzywiąc się w zdziwieniu.

- Normalna berbelucha – ocenił.

Przyjrzał się kobiecie, ale nie wiele mógł dostrzec, bo twarz zasłaniało zgięcie ramienia. Lekko kręcone, długie włosy spoczywały w nieładzie po części na stole, a częściowo opadały ku podłodze.

- Bobo?

- No?

- Tyś ją przyprowadził?

- No.

- Skąd żeś ją wziął?

- Zrobiłem.

Bobo był miejscowym wynalazcą amatorem, o czym wiedzieli wszyscy zaufani mieszkańcy Przyporcia. Ze zgromadzonych części, które zbierał po wystawkach i złomowiskach, wykonywał przeróżne drobne urządzenia i konstrukcje mające ułatwiać codzienną egzystencję. Z różnym efektem. Kiedyś ze starego odkurzacza i kuchennego pochłaniacza woni udało mu się wykonać bardzo przydatny filtr oparów powstających przy pędzeniu bimbru. Odtąd ulatująca dotychczas w przestworza cenna mieszanka była przy jego pomocy pochłaniana i następnie skraplana. Urządzenie praktycznie eliminowało przy tym wszelkie towarzyszące produkcji zapachy, przez co lokalizacji aparatury nie mógł wywęszyć zawsze czujny na tym punkcie dzielnicowy Mierzejewski. Dzięki temu wzrosły zarazem i efektywność produkcji i jej bezpieczeństwo. Filtr oparów, mimo że z praktycznego punktu widzenia był bardzo przydatnym i cennym urządzeniem, w żaden sposób nie mógł się przecież równać z androidem. O ile elektryczna Grażyna nim była. Inny wynalazek Bobo – robot domowy Samopij, mający zastąpić w potrzebie kompana do wypitki, nie do końca spełnił oczekiwania. Przez pewien czas nawet dawał radę, ale szybko się przegrzał. Dzieła rąk Bobo niejednokrotnie wymykały się poza ram zwykłego majsterkowania więc i mało kogo z wtajemniczonych dziwiły efekty jego pracy. Zaskakiwały i owszem, ale nie dziwiły.

- Że to robot? – zapytał Stasiu.

- W pewnym sensie.

- W pewnym sensie?

- No tak, w pewnym sensie. Nie całkowicie – Bobo wzruszył ramionami. – Niełatwo to wyjaśnić.

- Spróbuj.

Konstruktor sprawiał wrażenie znudzonego.

- Grażyna? – zwrócił się do robota.

Głowa wolno uniosła sią znad ramion. Należała do całkiem niebrzydkiej kobiety w wieku, na oko, trzydziestu pięciu – czterdziestu lat. Twarz miała przemęczoną, bez makijażu, oczy szkliste, powieki lekko przymknięte, wargi drżące.

- Sam widzisz – powiedział Bobo.

- Co niby?

- Zmęczona.

- Niedopita pewnie, to i drży.

- Właśnie. Właśnie to jest istota problemu. Może nie tyle problemu, co różnicy. Robot tej kategorii, cyborg, android, czy jak to tam chcesz nazwać nie odczuwałaby zmęczenia, byłaby niestrudzonym herosem.

- E tam. Może bateria jej padła, albo co? Na baterie chyba chodzi no nie? Kabla nie widzę, żeby do gniazda była podłączona.

Bobo westchnął.

- Wiesz co Stachu? Twoje wyobrażenie na temat robotyki mocno odbiega od aktualnego stanu jej zaawansowania technologicznego.

Gołąbek przesunął językiem po sztucznych zębach i mlasnął z niecierpliwością.

- Co ty pieprzysz? – powiedział napełniając szklanki bimbrem. – Wypij gołąbeczko – zwrócił się do Grażyny – a życie samo się pokryje kolorami. Kilka głębszych i przejdzie jak ręką odjął. Wiem co mówię.

- Nie da rady – stwierdził Bobo. – Przyjęła maksymalną ilość alkoholu. Na więcej nie pozwolą jej filtry. Ma zbyt czuły procesor. Ograniczenia jak i każdy. Tyle, że ona nie wypije już ani kropli, zanim się nie zregeneruje. Taka różnica. Ty, Zenek, czy kto inny, mimo, że będzie już uchlany w trzy dupy, to i tak będzie żłopał, potem rzygał i znowu pił. I tu jest ta różnica, która oczywiście jednym może odpowiadać, a innym niekoniecznie.

- Co? Że nie rzyga? To dobrze chyba, a nie źle?

Bobo się skrzywił.

- Jak dla mnie to jest właśnie problem. Z naukowego punktu widzenia. Ona miała być jak człowiek, więc i powinna tak się zachowywać. Tymczasem, gdy się przeładuje, po prostu przechodzi w stan spoczynku. Ale to i tak już lepsze niż zwarcie. Taki Samopij, dla przykładu, w analogicznych sytuacjach pił dalej bez umiaru, przez co dochodziło do przeładowania obwodów i awarii. W końcu instalacja całkiem się przepaliła i trzeba go było wyrzucić.

- Wiem przecież, pamiętam. Wehrmachta tak wtedy prąd jebnął, że jąkał się chyba przez dwa tygodnie. Dobrze, że mu przeszło, bo szkoda chłopa by było. Ale ten tamten twój wynalazek, to nie umywał się do tej tu. To normalna kobita na pierwszy rzut oka, a i nawet jak się dobrze przyjrzeć, to różnicy nie widać – dotknął palcem włosów, potem policzka. – Żadnej różnicy. Ciepła jest nawet. No chyba, że może jakby ją rozebrać, to by wyszły jakieś anomalie.

- Powierzchowność to nie problem.

- Czy ja wiem? – Stasiu przez chwilę się zadumał. – Ale tak ze wszystkim jest, czy tylko z piciem?

- Znaczy się?

- No, z robotą jakąś, dajmy na to, ze sprzątaniem? Też się zmęczy po kwadransie odkurzania i będzie potem leżeć pół dnia?

- Akurat odkurzać to ona może bezustannie. Prędzej odkurzacz by się przegrzał niż moja Grażyna. Ona czerpie energię z urządzeń elektrycznych.

- Acha. No a dajmy na to, jakby trzeba było pozmywać garczki, podłogę wyszorować, czy działki skopać ze dwa hektary, to co?

- Akumulator spokojnie starcza na całą noc, a przy świetle dziennym regeneruje się automatycznie dzięki baterii słonecznej, którą ma w potylicy. Długie włosy mają ułatwiać pobór energii zwiększając powierzchnię chłonną.

- Czyli, że poza piciem wódki, jest w zasadzie niewyczerpywalna? Samowystarczalna? Takie perpetuum mobile?

- Takie było założenie.

- Jesteś geniuszem, Bobo.

- A gdzie tam. Popatrz tylko na nią.

Gołąbek niespiesznie wychylił szklankę specyfiku nie odrywając wzroku od Grażyny.

- O co ci chodzi? Przecież jest w porządku. Wszystko elegancko, z kulturą i smakiem. No i dotrzymała kroku Zenkowi, to chyba wystarczy za rekomendację atestową.

Konstruktor ponownie się skrzywił, ale tym razem dużo mniej kwaśno.

- Czy ja wiem?

- No a jakże! Przecież jakby nie miała umiaru, albo by rzygała, to byłby o wiele większy problem. Musi się jeszcze ze mną spróbować i jeśli ten test przejdzie równie pomyślnie, to będzie oznaczało definitywnie, że stworzyłeś arcydzieło.

*

Minęło dwa tygodnie odkąd Bobo ujawnił światu (w postaci Zenona Zgliszcza, Stacha Gołąbka i kilku innych zaufanych towarzyszy z sąsiedztwa) dzieło swojego życia. Elektryczna Grażyna pozytywnie przeszła weryfikację w postaci alkoholowego mitingu ze Stasiem i stała się niezwykle pożądaną osobą w towarzystwie. Nie wdawała się w zbędną polemikę ze współbiesiadnikami, była uczynna i nie stwarzała problemów natury fizjologicznej. Od kiedy, z inicjatywy Gołąbka, przeprowadzono zrzutkę funduszy na elegancką odzież, wizytę u fryzjera i w gabinecie kosmetycznym, obecność Grażyny miała też bardzo istotny wpływ na morale biesiadników. Mężczyźni zgromadzeni wokół stołu, który współdzieliła z nimi atrakcyjna kobieta, mimowolnie zachowywali się bardziej przyzwoicie i kulturalnie. Co niektórzy zaczęli także dbać o wygląd.

Wszyscy byli zadowoleni z pojawienia się Elektrycznej Grażyny aż do felernej soboty. Tego dnia Zenon od rana urządził w swoim zapuszczonym mieszkaniu wielkie sprzątanie. Gdy Bobo zaproponował, że Grażyna może to zrobić za niego, Zgliszcz poczuł się urażony.

- Za kogo ty mnie masz? – zapytał sąsiada. – Nie będę się wysługiwał kobietą. Zwłaszcza taka elegancką kobietą.

- Przypominam, że ona w dalszym ciągu pozostaje androidem.

- Sam jesteś android.

Po kilku minutach przekomarzania Bobo doszedł do ostatecznego wniosku, że Zenon oszalał z miłości.

- Uważam – powiedział – że zatraciłeś poczucie zdroworozsądkowego postrzegania otaczającej cię rzeczywistości. Innymi słowy, zdradzasz symptomy młodzieńczego zauroczenia.

- A ja uważam, że ty po prostu nie potrafisz zrozumieć podstawowych zasad współżycia sąsiedzkiego. Skoro człowiek spodziewa się gości, w tym tak atrakcyjnej i kulturalnej kobiety, to chyba zrozumiałym jest, że chce, aby jego domowe pielesze wyglądały czysto i przytulnie. Tak, aby można było w przyjemnych okolicznościach…

- Zakochałeś się w cyborgu – przerwał bezceremonialnie Bobo. – Kwalifikujesz się do leczenia klinicznego.

Zenon spurpurowiał, na skronie wypełzły mu nabrzmiałe od gniewu żyły.

- Wypieprzaj mi z chałupy, ale już – wrzasnął.

- Stoimy na klatce – stwierdził spokojnie konstruktor.

Zgliszcz wypuścił z sykiem powietrze, którego naczerpał szykując się do puszczenia w kierunku Bobo wiązanki wyszukanych wyzwisk. Odwrócił się na pięcie i zniknął w swoim mieszkaniu z trzaskiem zamykając drzwi.

Gdy tylko znalazł się sam, złość go opuściła i ostro zabrał się za porządki. Odniósł do skupu kilka worków nienadających się do wtórnego obrotu opakowań szklanych i metalowych, butelki kaucyjne przeniósł do piwnicy, umył podłogę, przetarł z kurzu meble, wytrzepał rozkładany w korytarzu chodnik. Na koniec wyszorował sedes i wannę. Tak czysto nie miał w mieszkaniu odkąd zamieszkał w nim sam.

Dochodziła czternasta, goście mieli przyjść na osiemnastą. Wykąpał się i ogolił się, przebrał w najmniej znoszone ubranie, zmienił obrus na stole w pokoju, otworzył butelkę piwa i odprężony usiadł na wersalce przed telewizorem. Zanim zdecydował się na wybór programu w mieszkaniu pojawili się Gołąbek z Heńkiem Kielonkiewiczem.

- Znowuś drzwi nie zamknął – stwierdził Stasiu. – Napytasz nam wszystkim biedy.

- Niby czemu?

- Jak to czemu?

- No czemu?

- A ta menda Mierzejewski?

- Co mi niby zrobi? Rozejrzyj się.

Gołąbek dopiero teraz zauważył przemianę mieszkania. Obaj z Heńkiem obeszli je w milczeniu sapiąc i chrząkając.

- Sam żeś wysprzątał?

- A co?

- Pytam się.

- Nie, Mierzejewski mi ogarnął razem z proboszczem Piątkiem.

Zenon wypił kilka łyków piwa i usiadł w milczeniu. Gołąbek wyjął z siatki owocową nalewkę.

- Daj Heniu jakąś szklankę – powiedział siadając na wersalce.

Zgliszcz chrząknął.

- Mieliście na osiemnastą przyjść.

- A odkąd to żeś taki skrupulatny się zrobił? – odparł Kielonkiewicz stawiając na stole szklankę.

- Punktualnością wyraża się poszanowanie drugiemu człowiekowi.

- Bez jaj.

- Przestrzegając umówionych ram czasowych dajesz świadectwo swojego uznania dla planów i obowiązków osób, z którymi się umawiasz. Nieraz może przydarzyć się jakiś wypadek, wtedy jest to wytłumaczalne. Ale jeśli świadomie łamiesz zasady to oznacza, krótko mówiąc, że masz to w dupie.

Kielonek spochmurniał.

- Co ty w ogóle pieprzysz, człowieku? Jak filozof jakiś, w znaczeniu. Weź jeszcze kup taki wielki budzik, taki jak szachiści mają, i weź zacznij odmierzać czas rozmówcom.

- Właśnie – wtrącił poirytowany Gołąbek. – Kasparow się znalazł, w dupę frasobliwy.

- Przestań mi tu bluźnić! – wypalił Zenon. – Mam już dość tego rynsztokowego języka!

Przyjaciele popatrzyli na Zgliszcza w osłupieniu.

- Oszalał jak nic – szepnął Heniek. – Drelinium termos, w znaczeniu.

Zgliszcz poszedł do kuchni po dwie dodatkowe szklanki, napełnił je nalewką i wręczył naczynia lekko osłupiałym przyjaciołom.

- Muszę wam coś powiedzieć – stwierdził.

- No chyba.

- Pasowałoby.

Zenon westchnął.

- Jak już pewnie zauważyliście – podjął z powagą – trochę się tu u nas ostatnio zmieniło. W zasadzie to wszystko się zmieniło. I już nigdy nie będzie takie jak kiedyś. Trzeba się z tym pogodzić, czy komuś to pasuje, czy nie.

- Olaboga – jęknął Heniek. – Jesteś chory na śmierć. Masz raka, w znaczeniu?

- Jak tak dziś sprzątałem – kontynuował Zenon ignorując pytanie – to dotarło do mnie, że jestem już zupełnie innym człowiekiem, niż jeszcze dwa tygodnie temu. Zacząłem dostrzegać ludzkie wnętrze, wrażliwość, estetykę, kulturę, etykę. To wszystko sprawiło, że zmienił mi się światopogląd, potrzeby, oczekiwania. Czułem, że odbywa się we mnie przemiana, ale nie wiedziałem, o co z tym wszystkim tak naprawdę chodzi. Aż do dziś. Bobo mi to uświadomił. Bobo. Wielki Bobo. Wypijmy jego zdrowie.

Wychylili bez protestu.

- I jak tu stoję przed wami, tak chciałem wam coś oznajmić. Zakochałem się w Grażynie. Chcę ją poprosić o rękę.

Gołąbek otarł rękawem koszuli pot, który gwałtownie wystąpił mu na czoło.

- Polej jeszcze – powiedział do Kielonka. – Ale się narobiło. Chcesz się żenić z dziewczyną, którą poznałeś dwa tygodnie temu?

- To cię w tym dziwi najbardziej? – wtrącił Kielonek.

- No a co?

- No przecież ona jest na prąd!

- W tych okolicznościach, to jest drugorzędna sprawa.

- Drugorzędna? Nie może mieć przecież elektrycznej żony!

- Jak wchodzi w grę ożenek przyjaciela, to nic nie jest ważniejsze – stwierdził Gołąbek. – Co za różnica z kim? Ważne, że się żeni. Do tej pory nie przeszkadzało ci jakoś, że Grażyna jest elektryczna.

- Ale…

- Stasiu ma rację – wtrącił Zenon. – Każdy z nas potrzebuje jakiegoś napędu. Co to za różnica, jakiego? Jakby do życia potrzebowała paliwa lotniczego albo, nie wiem, mordować ludzi tasakiem, to pewnie byłby dla mnie problem, ale to, że od czasu do czasu musi podłączyć się do gniazdka, to jakoś mi nie przeszkadza. Przecież poza tym jest jak trzeba.

- Jeszcze jak – zgodził się Gołąbek.

- Z nikim jeszcze nigdy nie czułem się tak dobrze. Ona jest jakby dla mnie stworzona. Rozumie mnie, nie zadaje głupich pytań, ma podobne zainteresowania, lubi wypić i ma w zasadzie taki sam litraż jak ja. Gdzie taką drugą znajdę?

- Bobo o tym wie?

- A skąd. Co mu do tego?

- No jak to co? Przecież to on ją… No jest dla niej jak ojciec w sumie.

- Stachu ma rację. Musisz go zapytać.

- Zapytać? A o co niby? I po cholerę? Przecież on do czubków mnie chciał posłać. Że to niby w androidzie się zakochałem. Słyszeliście? W androidzie! I to ma być ojciec?

- No w sumie trochę przesadził – zgodził się Heniek.

- Trochę?

- Po prostu przesadził. Grażynie tyle do androida, co i mnie, czy tobie – przyznał Kielonek.

- Otóż to. Wypijmy.

Przechylili po brzegi wypełnione szklanki.

- Wiesz co? – powiedział Kielonkiewicz. – Żeniaczka to najgłupsze, co chłopu może się przydarzyć, ale muszę ci powiedzieć po prawdzie, że trafiło ci się jak ślepej nornicy orzech. Fart, z znaczeniu.

- Poważnie tak myślisz?

- Tak myślę. Trafiła ci się gratka jak ta lala. Słowo daję, że jakbym nie był zatwardziałym kawalerem, to sam bym się ożenił. Chociaż ona woli ciebie. Poza tym mamusia by jej nie zaakceptowała. Wiecie jaka ona jest zasadnicza, do tradycji przywiązana i taka konserwowa.

- Myślisz, ze ona naprawdę mnie woli od ciebie – podchwycił Zenek.

- Pewnie że tak. Woli ciebie od wszystkich innych. Od Stacha, od wszystkich, od Tadeo, od Sitarskich, od Korpikiewicza, Mumina, nawet od Wehrmachta. Widać po tym jak na ciebie patrzy.

- Że jak niby?

- No tak inaczej.

- Jak. No mówże.

- No tak, jak baba na chłopa.

- Z szacunkiem – dodał Stasiu. – Co by nie gadać, to fakt. Tylko, że szacunek to jeszcze nie powód do ożenku.

- Właśnie.

- Z szacunkiem… Naprawdę tak myślicie?

- Jasne. W końcu ona tylko z tobą zalicza blat, z nikim innym. Każdego przepije. Myślę, że tu nie idzie o pojemność, czy możliwości w wypitce, tylko o coś więcej. O jakąś więź duchową, emocjonalną, czy jakoś tak.

- O zaufanie. Ufa mu, to i pije do nieprzytomności. Nie boi się, że Zenek ją po pijanemu dmuchnie, albo coś.

- Dmuchnie?

- No a jak? Przecież babka z niej pierwsza klasa. Buźka jak malowana, cyc…

- Mówisz o mojej przyszłej żonie!

- Pytasz, to mówię.

- Nie pytam o twoją ocenę walorów mojej żony!

- Nie zagalopowuj się.

Zenon łupnął dłonią w stół i wyszedł z pokoju. Zaczął chodzić po mieszkaniu nerwowym krokiem mamrocząc pod nosem.

- Zawracają głowę, a ja przecież jeszcze tyle mam do zrobienia. Muszę kopić kwiaty, potem chwilę się zdrzemnąć, żeby nabrać rześkości i uspokoić nerwy, ogarnąć chałupę, bo przecież to co zrobiłem do tej pory, to taka prowizorka tylko, a przecież człowiek nie oświadcza się co dzień.

Gdy gospodarz zaczął tłuc się kuchennymi naczyniami Stasiu rozlał do dwóch szklanek pozostałość alkoholu.

- Jemu to już nie potrzebne – stwierdził. – Pij i spadamy. Trzeba coś zrobić, ratować chłopa.

Rozgorączkowany i zaaferowany Zenon nawet nie zwrócił uwagi na wyjście gości.

*

Bobo siedział u siebie w mieszkaniu przed telewizorem popijając mocną herbatę. Elektryczna Grażyna skończyła właśnie dobierać kreację na wieczorne przyjęcie u Zenona. Wybrała skromną, ale elegancką, sięgającą przed kolano jasnoniebieską sukienkę i pantofelki na średniowysokim obcasie. Schowała odzież do szafy i zaczęła krzątać się w kuchni nucąc z cicha bliżej nieokreślone melodie.

Domowe czynności przerwało jej stukanie do drzwi. Po chwili w mieszkaniu pojawili się Stasiu z Heńkiem.

- Dzień dobry Grażynko – powiedział Gołąbek szarmancko całując ją w dłoń. – My tylko na słówko do Bobo.

- Jest w salonie. Podać wam coś do picia?

- Tak – odparł Henio wpatrując się w dość głęboki dekolt kobiety. – I ogórki.

Weszli do pokoju. Bobo powitał ich z miną człowieka pokonanego.

- Musisz coś zrobić – szepnął konspiratorsko Gołąbek. – Zenkowi całkiem odbiło na punkcie tej twojej lali.

- Zakochał się w niej, w znaczeniu.

- Chce się z nią żenić. Trzeba chłopa ratować zanim będzie za późno.

Przerwali na chwilę, w której poruszająca się z gracją Grażyna rozstawiała na stole kieliszki, butelkę z wódką i salaterkę kiszonych ogórków.

- Smacznego – powiedziała wychodząc.

Heniek odprowadził ją tęsknym wzrokiem głośno przełykając ślinę.

- Ależ ona ładna. Jak żeś ty to zrobił, Bobo?

- Normalnie. Z naukowego punktu widzenia nie ma różnicy w zbudowaniu ładnego, czy brzydkiego modelu. To zależy od wzorca do matrycy, a ja miałem taki.

- Skąd?

- Z gazety.

Konstruktor pogrzebał chwilę na półce pod stołem.

- O z tej.

Heniek zaczął wertować kolorowe pismo.

- O!

Zaglądający mu przez ramię Stasiu tylko sapnął.

- I że ona tak wygląda pod tymi łaszkami?

Bobo potwierdził.

- I cię nie kusi, żeby ją... No wiesz, w znaczeniu…

- My tu nie po to – przerwał Stasiu, choć sam był równie ciekawy odpowiedzi. – Musisz z nią coś zrobić.

- Z nią?

- No z nią, z nią. Z Zenkiem się nie da pogadać, nic do niego nie dociera. Chce się oświadczać.

- Grażyna mu odmówi. Nie ma zaprogramowanego modułu matrymonialnego. Jest tylko dla niego miła, jak dla każdego.

- On to rozumie inaczej. Co gorsza, my sami już go parę razy podpuszczaliśmy i przekonywaliśmy, że ona na niego leci. Dziś nawet. No ale przecież nikt nie myślał, że on tak na poważnie.

- Mówię przecież, że ona za niego nie wyjdzie.

- I co to zmieni? Będzie wtedy jeszcze gorzej. Pamiętam doskonale, jak przeżył rozstanie z tą swoją poprzednią. Była z niej też niezła lala, ale przecież nie aż tak jak ta twoja.

Stasiu przechylił kieliszek zimnej wódki i zagryzł chrupiącym ogórkiem.

- On tego nie przeżyje, Bobo – stwierdził. – Z dwojga złego, to już chyba lepiej, żeby się ożenił, ale to też fatalny pomysł.

- To co mam niby zrobić?

- Musisz ją przerobić.

- Przerobić?

- Zmienić, w znaczeniu.

- Rozchodzi się o to, żeby ona tak dupą nie kręciła niby mimochodem. Takie najgorsze są. Że niby taka grzeczna, niby nic nie pokazuje, tiu tiu tiu tiu do kościółka, kanapeczki z pomidorkiem, herbatka, w prasie artykuliki o ciasteczkach, fartuszek do kuchni, a cyckami wali po oczach, aż od tego człowiekowi rozum się mąci.

- Oj żebyś wiedział – westchnął Kielonek. – Kompletna niezdolność do myślenia ogarnia całe ciało, nawet plecy.

- Więc? Mam popsuć takie cacuszko?

Stasiu napił się wprost z butelki.

- No tak by pasowało.

*

Wszyscy trzej podskoczyli na dźwięk dzwonka u wejścia. Zenon nerwowo spojrzał na zegarek. Była punkt osiemnasta.

- Siadać mi i jak na komunii ma być grzecznie – rzucił do przyjaciół i ruszył do drzwi przeczesując po drodze włosy polizanym wnętrzem dłoni.

Otworzył drzwi z promiennym uśmiechem. Na klatce stał dzielnicowy Trojanowski. Zanim zaskoczony Zgliszcz zdążył na powrót je zamknąć policjant przeskoczył próg.

- Nie tak szybko, Zgliszcz – powiedział. – Ja tu skargi mam o zakłócanie ciszy i nieobyczajne prowadzenie. Tym razem ci nie popuszczę!

- Jakie nieobyczajne prowadzenie? Coś pan? Rewiry się panu nie pomyliły?

- Mierzejewski chory, to go zastępuję. Ja taki dobrotliwy nie jestem i element utemperować umiem.

- Ale ja przecież przeszedłem diametralną przemianę, duchową metamorfozę. Jestem już zupełnie innym obywatelem.

- Ludzie co innego mówią.

- Co niby?

- Że poza pijaństwem, to i dziwki tu u was jakieś się pojawiają, że przytoczę dla przykładu. Coraz częściej.

- Dziwki?! Jak pan śmie!

- Acha! Unosimy się? A więc to prawda! Wspaniale, wspaniale.

- Gówno prawda!

- Co się tam dzieje, Zenek? – krzyknął Stasiu. – Pomóc ci trzeba?

- Nie wtrącajcie się!

- No więc? – naciskał Trojanowski.

- Słuchaj pan. Żadna dziwka nigdy w tym domu stopy nie postawiła.

- To skąd niby ludzie…

- Nie przerywaj pan!

- No, no, tylko bez awantur. Ja tu władzę uosabiam i nie życzę sobie…

- Jedyna kobieta, jaka ostatnimi czasy pojawia się w moim mieszkaniu, to moja narzeczona. Najwspanialsza istota jaka chodziła po tej ziemi. Słodka, subtelna, uprzejma i obezwładniająco urocza.

Policjant zarechotał.

- Narzeczona? Wspaniale.

- Mówię, jak jest. Moja przyszła żona.

- Tak?

- A tak!

- Wspaniale, wspaniale – Trojanowski wyciągnął z kieszeni notes i ołówek. – A jak, jeśli można wiedzieć, nazywa się ta pańska przyszła cudowna żona?

Zenon przestąpił z nogi na nogę.

- Grażyna.

- Grażyna? Wspaniale. A to imię, czy nazwisko?

- No Grażyna… ta od Bobo.

- Grażyna Taodbobo? To ona z Afryki jakiejś jest czy jak? No wspaniale coraz bardziej. Grażyna Taodbobo z Ghany, przyszła żona Zenona Zgliszcza, dzielnego moczymordy i obiboka z Przyporcia. Doprawdy wspaniała wiadomość.

- Prawdę mówię, jak matkę kocham! Zresztą. Niech pan wejdzie i sam się przekona. Ona zaraz przyjdzie. Już w zasadzie powinna być, nie wiem, co się dzieje, przecież nigdy się nie spóźnia.

Trojanowski wszedł do pokoju pełen podejrzliwości. W małżeństwo nie wierzył za grosz, a że miał Zenona za rasową kanalię, to i dodatkowo przeczuwał jakiś podstęp.

- O, widzę towarzystwo doborowe.

- Niech pan siada – zaprosił Zenon.

- Byle nie koło mnie.

- Ode mnie też z dala.

- Och przestańcie – poirytował się Zgliszcz. – Co tu się tak bez powodu czubić? Przecież pan Trojanowski wykonuje tylko swoją pracę. Proszę, niech pan siada obok mnie.

- Wyrzygam się zaraz – bąknął Stasiu.

Zanim sytuacja pomiędzy gośćmi zdołała się zaognić do pokoju wszedł Bobo.

- Dzień dobry wszystkim – powiedział. – Drzwi otwarte były więc…

- Ależ oczywiście! – Zgliszcz poderwał się z wersalki. – Wy tu przecież jak u siebie… ale… A Grażynka gdzie?

- Wlecze się z tyłu. Makijaż poprawia, czy coś.

- Idę, idę!

- A więc panie oficerze! – Zenon zwrócił się uroczyście do dzielnicowego. – Oto kobieta, o której panu mówiłem.

Do pokoju weszła Grażyna. Miała nieco zbyt mocny makijaż i lekko potargane włosy, ale urody nie można było odmówić jej. Musiała w ostatniej chwili zrezygnować z niebieskiej sukienki, bo miała na sobie krótką obcisłą nylonową spódniczkę sięgającą brzegu czarnych rajstop i niewiele zakrywającą koronkową bluzeczkę, spod której prześwitywał uwydatniający krągłości biustonosz.

Policjant otworzył usta w niemym zaskoczeniu. Podobnie zresztą zareagowali pozostali, którzy przywykli do eleganckiego i jednocześnie skromnego sposobu ubierania się Grażyny. Ciszę przerwał Zenon, który stawiając maleńkie kroczki niczym pląsający na paluszkach baletmistrz zaczął dreptać wokół obiektu swoich westchnień

- Proszę bardzo, proszę bardzo – rozpływał się w uprzejmościach. – Czego się napijecie? Może na początek kawy? Herbaty? Mam też…

- Co ty pieprzysz, łysa pało? – burknęła Grażyna. – Dawaj gorzałę i ogórki.

- ? – Heniek i Stasiu.

- ?? – Trojanowski.

- ??? – Zenon. – Słucham?

- Gorzałę dawaj mówię, bo mi w japie zaschło. Herbatą to se możesz dupę nasmarować, jak chcesz na solarium zaoszczędzić – zarechotała.

Bobo wolno wyciągnął opakowanie papierosów i przypalił sobie jednego puszczając porozumiewawcze oko do siedzących na wersalce Stasia i Henia.

- Dawaj szluga! – krzyknęła Grażyna wyrywając mu papierosa i obrzucając przelotnym spojrzeniem zebranych. – Co tak siedzicie, jak byście mieli w dupach kowadła?

Stanęła na środku pokoju w lekkim rozkroku przyglądając się wszystkim kolejno. Zatrzymała się na Trojanowskim.

- O, a tej starej pierdoły jeszcze nie widziałam. Zenek! Co to za harcerzyka sprowadziłeś? Z mordy mu patrzy szczur i dupoliz.

Dzielnicowy w jednym momencie otrząsnął się z początkowego stuporu. Uczynił to jako jedyny.

- Wypraszam sobie! – powiedział wstając z krzesła i zakładając czapkę. – Jestem dzielnicowym! Ja tu reprezentuję prawo. Proszę o pani dokumenty!

- A spierdalaj zasrańcu!

- Grażynka! – jęknął Zenon. – No co ty…

- A co mi tu będzie wyskakiwał z szarżą taki ćwok. Tyś zresztą nie lepszy. Przyniosłeś tę wódkę? Gównoś przyniósł. Zawijaj się na jednej nodze, bo zbierzesz zaraz w ten lśniący pysk. – Odwróciła się do Bobo. – Gdzieś ty mnie znowu przyprowadził?

- Dokumenty!

- W dupę mnie pocałuj!

Grażyna zakręciła się na pięcie i zamaszystym krokiem pomaszerowała do kuchni.

- Co to ma znaczyć, Zgliszcz?! – uniósł się dzielnicowy. – Do tej pory uchodziły ci na sucho zniewagi, ale to… To niedopuszczalne! I w ogóle co to za indywiduum? Jak to ma być ta twoja narzeczona, to… Wspaniale! Wspaniale!

- Kurwa mać! – dobiegło z kuchni. – Co za burdel?! Zgliszcz! Wódka ciepła, jakieś wino żeś słodkie kupił, kutasie głupi, ciasteczka gówniane jakieś, chcesz chyba żebym się porzygała!

Zenon podskoczył jak oparzony. Nerwowo ruszył do kuchni, ale zaraz się zatrzymał.

- Bobo? – jęknął.

- No?

- Co się z nią stało?

- Że z kim?

- No z Grażynką?

- Nic, a co się miało stać?

- No jak to? Czemu ona jest taka wulgarna?

- Wulgarna? – Bobo zdusił niedopałek w popielniczce. – Zostawię was tymczasem – stwierdził. – Mam w pracowni trochę obowiązków, dużo pracy. Bawcie się dobrze

To powiedziawszy opuścił mieszkanie Zenona.

- No co wy? Chłopaki? – zwrócił się do siedzących dotychczas w milczeniu jak widzowie na ekscytującym seansie. – No powiedzcie, że ona taka nie jest. Stasiu?

- Co?

- No powiedz.

- A co mam mówić. Jeszcze dostanę po pysku. Ja ci baby nie doradzałem. Przeciwnie wręcz. Uparłeś się, to masz coś chciał.

- No co ty…

W pokoju na powrót pojawiła się Grażyna. W jednej ręce trzymała otwartą butelkę wódki, w drugiej nadgryzioną cebulę

- Coś tu się o mnie mówi? Grzeczniej trochę może, co? Zaruchać to sobie każdy chce, ale żeby tak kobiecie odrobinę kultury okazać, to już brakuje rycerzy, co?

- Grażynko…

- Ty flaku barani…

Grażyna zamachnęła się na Zenona i pewnie ten dostałby po głowie, gdyby nie zadziałał instynkt dzielnicowego. Policjant doskoczył do kobiety i wykręcając jej do tyłu rękę popchnął ja na ścianę.

- Aresztuję panią!

Niestety Trojanowski nie zdawał sobie sprawy, z kim ma do czynienia, toteż jego uścisk obliczony na zwykłą kobietę okazał się za słaby. Grażyna zakręciła dzielnicowym jak filigranową baletnicą, uwolniła się i natychmiast wymierzyła mu potężny cios otwartą dłonią. Czapka policjanta pofrunęła na drugi koniec pokoju, mężczyzna poleciał jak długi na podłogę przewracając krzesło.

- A pójdziesz ode mnie chamie!

- Skarbie! – krzyknął Zenon. – Co się z tobą…

Nie dokończył. Android złapał go za kołnierz koszuli i cisnął nim w stojącą w kącie paprotkę. Zgliszcz pomknął lotem nurkowym i roztrzaskał głową glinianą donicę. Z jękiem przekręcił się na plecy, przewracając na siebie obfitą w listowie roślinę i znieruchomiał. Grażyna skupiła się teraz na siedzących na wersalce. Stasiu nie czekając na atak dał susa w kierunku przedpokoju. Nie przewidział, że z Grażyny emanuje nie tylko nieludzka siła, ale i szybkość i refleks. Zanim zdołał opuścić pokój jego pośladków dosięgnął potężny kopniak, rzucając jego wątłe ciało na stojący w korytarzu sekretarzyk. Gołąbek z jękiem runął na podłogę zrzucając telefon i wazon z niedoszłymi oświadczynowymi kwiatami.

Heniek był znacznie bardziej od swoich przyjaciół postawnym mężczyzną, który był przy tym nieźle wprawiony w ulicznych bijatykach. Gdy Grażyna wymierzyła mu zamaszysty cios, tym razem pięścią, Heniek wykonał sprytny unik i potężnie grzmotnął ją kułakiem w żebra. Android zatoczył się na środek pokoju, ale zaraz gotów był do rewanżu. Natarł na Kielonka z furią bulgocząc przy tym nieprzyjemnie. Heniek ponownie sprytnie uskoczył, ale tym razem nie zadał ciosu. Udało mu się za to dosięgnąć opartej o kaflowy piec żeliwnej szufelki do wybierania popiołu. Gdy Grażyna zaatakowała go po raz kolejny Heniek z całych sił grzmotnął ją prowizoryczną bronią w skroń. Cyborg z łoskotem runął na piec. Cios pozbawił go połaci skóry i włosów, ale nie animuszu. Porwał w dłonie ciężki stojak z pogrzebaczem oraz pozostałymi piecowymi akcesoriami i uniósł go nad głowę szykując się do zadania morderczego ciosu. Kielonek nie miał szans.

Pomoc przyszła z najmniej oczekiwanej strony.

- Padnij pan! – krzyknął z podłogi dzielnicowy.

Gdy Heniek padał na dywan dzielnicowy po dwakroć wypalił ze służbowej broni.  

Pierwsza kula trafiła cyborga w ramię, druga w szyję. Siła ognia rzuciła go na piec, ramię zwisło wzdłuż boku, stojak poleciał na podłogę. W drugiej dłoni robota nadal pozostawała graczka do wygarniania żużlu. Grażyna przekrzywiła na bok groteskową głowę. Jej twarz nie zdradzała żadnych emocji, była spokojna, zupełnie bez wyrazu. Za to z ust dobywał się nieartykułowany charchot. Wzrok zogniskowała na Trojanowskim.

- Wal pan w łeb! – krzyknął Heniek.

Cyborg ruszył, dzielnicowy wypalił po raz kolejny celując w głowę. Robot zatoczył kilka zamaszystych piruetów przy trzecim wypuszczając z dłoni graczkę, która niczym rzucony oszczep, zatoczyła krótki łuk i trafiła policjanta w środek czoła. Android runął na wersalkę, odbił się od oparcia i upadł obok Kielonka. Heniek odskoczył od targanego konwulsjami ciała. Grażyna wiła się w agonii, jej ciało wyginało się w konwulsjach. Zsunął się jej biustonosz, ale w tych okolicznościach nikt nie podziwiał już jej wdzięków. Po blisko minucie szamotania z uszu robota z sykiem wydobył się kosmyk czarnego dymu i było po wszystkim. Ciało znieruchomiało, przy tym wiotczejąc, jakby upuszczono za dużo powietrza z dmuchanej lalki.

Heniek ostrożnie dźgnął cyborga pogrzebaczem.

- Chyba sztywna – ocenił.

- A cholera ją tam wie – krzyknął z przedpokoju Gołąbek. – Trzeba toto spalić dla pewności. Albo jeszcze ze dwie kule władować. Panie Trojanowski?

Heniek wstał na rozdygotane nogi i podszedł do leżącego bez ruchu policjanta.

- Wykitował? – zapytał Stasiu.

- E, nie – odparł Kielonek wyczuwając tętno na szyi leżącego. – Po łbie zebrał fest, bania mu już rośnie jak kolano.

Gołąbek wszedł do pokoju.

- A ty Zenek jak? Wstawaj, narzeczona ci się przegrzała.

- A idź w cholerę – jęknął Zenek gramoląc się spod gałęzi paproci. Spojrzał na nieruchome ciało robota. – Zadzwońcie lepiej po pogotowie i po policję.

- Kiedy telefon rozdupczony – stwierdził Gołąbek.

- Lepiej po Bobo lecieć – zaproponował Kielonek. – On będzie wiedział, co zrobić z tą… z tym. I na pogotowie zadzwoni.

- Racja. Ale leć ty Heniu. My tu trochę ogarniemy.

- Dobra.

Gdy Heniek zniknął, Stasiu rozejrzał się po pobojowisku.

- W sumie, to teraz jest bardziej normalnie, niż godzinę temu, jak żeś tak wszystko wypucował.

Zenek nie skomentował uwagi. Z nieobecną twarzą usiadł na wersalce ze wzrokiem utkwionym w ciele robota.

- Ej?

- Co?

- Chcesz, to sobie dmuchnij rozchodniaka. Nikomu nie powiem.

- Aleś ty głupi.

*

Sanitariusze zanieśli rannego Trojanowskiego do ambulansu. Zanim umieścili go w karetce dzielnicowy przywołał do siebie prowadzącego śledztwo aspiranta Podsiadłę.

- Ona jest niebezpieczna… – szepnął. – Uważajcie, to nie jest człowiek – przymknął powieki. – Wywaliłem w nią pół magazynku i nic. Rzucała nami jak rzeźnik prosiakami. Nigdy czegoś takiego nie widziałem na żywo. Mówię ci, że to cyborg, jak ten z trzeciego Terminatora. Świat oszalał…

- Wszystkim się zajmę, nie martw się – powiedział Podsiadło. – Musisz teraz odpocząć.

Gdy karetka odjechała policjant wydał podkomendnym kilka rutynowych poleceń i niecierpliwie ruszył do mieszkania Zgliszcza. Zastał w nim Zenona i Stasia siedzących przy stole z minami cierpiętników.

- I co? – zapytał Zenon. – Wyjdzie z tego?

- Co?

- No nasz dzielnicowy tymczasowy? To coś groźnego?

- Ach to. Kto to może wiedzieć? – odparł aspirant. – Zostanie jakiś czas na obserwacji. Ale to tam, niech, tego, się toczy własnym trybem – niecierpliwie przestąpił z nogi na nogę. – Ja mam tu jeszcze pilną sprawę do załatwienia – zagryzł dolną wargę przebiegając po mieszkaniu nieobecnym wzrokiem. – Zostawię wam wezwania. Stawicie się na komendzie, celem złożenia wyjaśnień.

- Oczywiście. Tylko, co tu wyjaśniać? Człowiek stresującą robotę ma, to mu się i pomieszało w głowie. To się chyba zdarza?

- Może i tak – powiedział aspirant chowając do kieszeni pokwitowania wręczonych wezwań. – Ta miła dziewczyna, która po nas dzwoniła, to mieszka pod dwadzieścia trzy, tak? – zapytał kierując się do wyjścia.

- Dwadzieścia cztery.

Podsiadło spojrzał do notesu.

- A tak, faktycznie, mam tu zapisane wyraźnie, że dwadzieścia cztery. No to dobranoc.

- Dobranoc – odparli.

Trzasnęły drzwi. Zenon przekręcił zasuwkę.

- Bobo jest jednak geniuszem – stwierdził.

Podsiadło wolnym krokiem ruszył w górę po schodach. Zastukał do drzwi mieszkania Bobo. Po chwili usłyszał szczęk zamka. Otworzyła mu dziewczyna tak nieprzeciętnie cudnej urody, że aż zakręciło mu się w głowie i odjęło mowę. Na miękkich nogach wszedł do środka.